ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ

ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ

minimalistiki-gennitria

Κείμενο: Σπύρος Χατζηγιάννης

Βερολίνο, 06.03.2017

Πιτσιρικάς στην Αθήνα του ’80 μεγάλωσα με 2 τηλεοπτικά κανάλια, 4-5 εταιρείες σοκολάτας, με σταθερό τηλέφωνο στο σπίτι των γονιών μου και χωρίς κινητά και σμαρτφόνια, με 4-5 παιχνίδια στον old school computer του γεωλόγου αλλά και χομπίστα χακερά πατέρα μου, με 1-2 ζευγάρια από ελβιέλες (αθλητικά παπούταια – τότε είχαμε και τα Zita Hellas), με 1 ζευγάρι γυαλιά μυωπίας άγνωστης μάρκας, με 1 μπάλα ποδοσφαίρου και με 1 μπάλα καλαθοσφαίρισης, με κρεβάτι στο ίδιο δωμάτιο που κοιμόταν και η αδερφή μου, με 1 γάτα Σιάμ (Ψιψινέλ το όνομά της,), με 2 κολλητούς φίλους και 0 φίλους στο ανύπαρκτο τότε ΦουΜπου, με 1 BMX ποδήλατο και με 1 μεγάλη Παρασκευή όπου αγόραζα 1 Μίκι Μάους από το 1 κοντινό ψιλικατζίδικο του κυρ Νίκου στην οδό Πολυτεχνείου και με 1 απλή γειτονιά όπου κάθε απόγευμα έβγαινα και παρέα με ανήλικους φίλους και εχθρούς παίζαμε κρυφτό, μπάλα, κυνηγητό, πόλεμο, πετροπόλεμο, μαλώναμε, φωνάζαμε, γελάγαμε,πότε πότε έπεφτε και λίγο ξύλο, κάναμε κόντρες και εξερευνήσεις με τα σκονισμένα και προβληματικά ποδήλατά μας, μαζεύμε φρούτα, μιλούσαμε στις μυστήριες γάτες και στους αδέσποτους σκύλους, φλερτάραμε και μιλάγαμε για τις ιστορίες των γονιών μας και των μεγάλων ενήλικων γνωστών μας.

Και με 1 τεράστια αγάπη από την μητέρα μου που μου έκανε καθημερινά τα άπειρα freestyles μιλώντας μου με ιστορίες πλούσιες σε ουμανισμό, γλαφυρότητα και ειλικρίνεια για τους ανθρώπους και τα γεγονότα με τα οποία ερχόταν σε επαφή. Βαθιά, γεμάτη ενδιαφέρον, περιέργεια και κατανόηση επαφή.

Αυτός ο λιτός και μίνιμαλ κόσμος της Αθηναίκής παιδικής μου ηλικίας με κάνει να μην φοβάμαι τίποτα στο Βερολίνο του 2017.

Ακόμη και όταν η προσωπική και η επαγγελματική, αλλά, και η ερασιτεχνική μου ζωή έπεσαν, ταυτοχρόνως, στα τάρταρα κάποια χρόνια πριν στην Γερμανική πρωτεύουσα, μέσα σε ένα σκοτάδι που είχε απαγάγει τον Ήλιο από την ζωή μου, οι αναμνήσεις αυτές αποτέλεσαν την γεννήτρια πρώτων βοηθειών που με βοήθησε να σηκωθώ και πάλι στα πόδια μου και να γράφω αυτά που γράφω αργά το βράδυ στο ζεματιστό μου λάπτοπ.

Και να δω και να κατανοήσω και να εκτιμήσω και πάλι το Φως του Πατέρα Ήλιου και την Ενέργεια της Μητέρας Ζωής.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s