ΠΑΡΙΣΙ: Η Ξεχασμένη Σφαγή στην Πόλη του Φωτός

Κείμενο: Σπύρος Χατζηγιάννης, Ημερομηνία δημοσίευσης: 20.11.2015

Paris 1961 Victim

Στα νερά του Σηκουάνα στο Παρίσι πτώματα ξεβράζονταν για βδομάδες. Στα πάρκα της πόλης διαμελισμένα πτώματα, θύματα στυγνού βασανισμού κοίτωνταν στην αιωνιότητα. Στους δρόμους της πόλης του Φωτός ανθρώπινα σώματα εμπλουτισμένα με σφαίρες άφηναν σκοτεινά ποτάμια από αίμα να ρέουν στην γκρίζα παριζιάνικη άσφαλτο. Θύματα που δεν ήταν θύματα των ισλαμοφασιστών του ISIS. Αλλά στυγνών αστυνομικών φασιστών.

Γυρίστε το ρολόι 54 χρόνια και 27 μέρες από την επίθεση των τρομοκρατών στις τρέντι γειτονιές του Παρισιού του 2015. Εκεί θα πετύχετε ένα περιστατικό που έχει κρυφτεί διακριτικά από τα μάτια της κοινής γνώμης εδώ και δεκαετίες. Εκείνη την μέρα 30.000 ειρηνικοί Αλγερινοί βγήκαν στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας για να διαδηλώσουν για τον τότε γαλλοαλγερινό πόλεμο και για την απαγόρευση κυκλοφορίας που είχε κηρύξει η αστυνομία του Παρισιού σε όλους τους κατοίκους της πόλης από την βόρεια Αφρική. Η διαδήλωσή τους κηρύσσεται παράνομη. Η αστυνομία καραδοκεί. Το βαρύ πυροβολικό της είναι Γάλλοι αστυνομικοί που ήταν συνεργάτες των Ναζί στον 2ο ΠΠ. Όπως ο τότε αρχηγός της Γαλλικής αστυνομίας, ο Μαορίς Παπόν, συνεργάτης των Ναζί στον 2ο ΠΠ και υπεύθυνος για την σύλληψη 1690 Εβραίων μεταξύ 1942 – 1944 στο Μπορντώ και την παράδοσή τους στους Γερμανούς του Τρίτου Ράιχ.

Paris Maurice Papon AFP Getty images

Ο συνεργάτης των Ναζί και γενικός αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας το 1961, Μαουρίς Παπόν. Credit: AFP/Getty

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά θα γίνουν ο στόχος της δολοφονικής μανίας της γαλλικής αστυνομίας στο Παρίσι μετά την εντολή του Παπόν για πυρ κατά βούληση. Οι φασιστικών αποχρώσεων αστυνομικοί αρχίζουν να πυροβολούν τυφλά το πλήθος, να δέρνουν ασύστολα και, όπως αποδείχθηκε μετέπειτα, να συλλαμβάνουν και να βασανίζουν μέχρι θανάτου κάποιους από αυτούς τους 30.000. Ενώ συνέλλαβαν σχεδόν 11.500 αλγερινούς. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωναν έπειτα ότι οι αστυνομικοί πέταγαν λιπόθυμους διαδηλωτές από τις γύρω γέφυρες στον Σηκουάνα.

Paris 1961 Saint Michel Bridge

Η γέφυρα του Σεντ Ντενίς μετά την σφαγή το 1961 στο Παρίσι. Το πανό αναφέρει: <<Εδώ έχουνε πνιγεί Αλγερινοί>>.

Σε άρθρο του Γκιάρντιαν το 2011 η Ναμπίλα Ραμντανί ανέφερε ότι¨<< Σαν τον Παπόν, πολλοί από τους δολοφόνους αστυνομικούς ήταν συνεργοί των Ναζί οι οποίοι έμαθαν τις μεθόδους ελέγχου ενός πλήθους από την Γκεστάπο>>. Η τότε επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας μιλούσε για δύο μόνο νεκρούς, αλλά, στην πραγματικότητα, όπως αναφέρουν δημοσιογράφοι και ιστορικοί που έχουν ερευνήσει το ζήτημα, οι νεκροί αλγερινοί ήταν σχεδόν 200.

Paris 1961 Hollande Patrick Kovarik AFP Getty Images

Ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ρίχνει λουλούδια στα νερά του Σηκουάνα όπου το 1961 έπεφταν νεκροί Αλγερινοί διαδηλωτές. Credit: Patrick Kovarik AFP/Getty Images

Μόλις το 2012 ο τωρινός πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δήλωσε επίσημα, πολύ λιτά και πολύ προσεκτικά ότι η γαλλική κυβέρνηση αναγνωρίζει τα εγκλήματα του Οκτωβρίου του 1961. Όπως ανέφερε τότε ο Γάλλος πρόεδρος: <<Στις 17 Οκτωβρίου του 1961 Αλγερινοί οι οποίοι διαδήλωναν για την ανεξαρτησία της χώρας τους σκοτώθηκαν σε μια αιματηρή καταστολή. Η Πολιτεία μας αναγνωρίζει αυτά τα γεγονότα με σαφήνεια. Αποθέτω φόρο τιμής στα θύματα 51 χρόνια μετά>>. Όπως όμως ανέφέρε ο δημοσιογράφος Μπρους Κράμλει για το ζήτημα σε άρθρο του για το περιοδικό Time: <<Τα αρχεία της αστυνομίας για την υπόθεση έχουν παραμείνει επτασφράγιστα και βιβλία που μελετούσαν αυτή την σύγκρουση απαγορεύθηκαν.>>. Προσθέτωντας ότι ο Ολάντ στην δήλωση του <<δεν ανέφερε τον ρόλο της αστυνομίας σε αυτή την μάχη>>.

Paris La bataille de paris

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Γάλλου ιστορικού Ζαν-Λουκ Εναουντί για την μάχη του Παρισιού στις 17.10.1961

Ο Γάλλος ιστορικός που κατάφερε και έκδοσε ένα σχετικό βιβλίο με τίτλο La Bataille de Paris ( Η Μάχη Του Παρισιού εκδ. Seuil, 1991) Ζαν-Λουκ Εναουντί δήλωνε επίσης ότι: <<Υπήρξε μια σύγκλιση συμφερόντων (εντός του γαλλικού πολιτικού κατεστημένου) να διατηρήσει μια σιωπή, μια λήθη, μια ηθελήμενη άγνοια για το θέμα αυτό>>. Πέρα από το βιβλίο του Εναουντί και άλλοι άνθρωποι του γαλλικού πνεύματος προσπάθησαν να ξυπνήσουν την γαλλική κοινή γνώμη για το σκοτεινό κεφάλαιο της μεταπολεμικής Γαλλίας, άνθρωποι σαν τον Ντιντιέ Ντενένξ που έγραψε το μυθιστόρημα <<Έγκλημα και Μνήμη>> για τα γεγονότα της 17/10/1961 και το οποίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά. ( εκδ. Πόλις, 2003 )

Paris Έγκλημα και Μνήμη βιβλίο

Το εξώφυλλο του μυθιστορήματος του Ντιντιέ Ντενένξ με θέμα του την ξεχασμένη σφαγή στην Πόλη του Φωτός.

Πόσοι από τους 130 νεκρούς της πολύνεκρης επίθεσης των ισλαμοφασιστών τους ISIS είχαν άραγε ακούσει για αυτή την πτυχή της Παριζιάνικης ζωής τους η οποία βρήκε φρικτό τέλος από τα χέρια και τα όπλα κάποιων φανατικών Γάλλων και Βέλγων μουσουλμάνων πολιτών;

Τί θα σκέφτονταν άραγε οι Αλγερινοί νεκροί της 17 Οκτωβρίου του 1961 αν όντως κατέληξαν σε κάποιο χρωματιστό παράδεισο και παρατηρούσαν από εκεί στις 13 Νοεμβρίου του 2015 τα ζεματιστά Καλάσνικοφ των 20άρηδων του ISIS να θερίζουν κόσμο που βγήκε να διασκεδάσει, να χορέψει και να ζήσει το Παριζιάνικο του όνειρο;

Οι απαντήσεις δεν είναι δικές μας. Έχουμε την τύχη να είμαστε ακόμη ζωντανοί, σε αντίθεση με τους 130 της 13ης Νοεμβρίου και τους περίπου 200 της 17ης Οκτωβρίου, βλέποντας τώρα, εδώ και τώρα, αναπνέοντας και εκπνέοντας, την ευρωπαϊκή ζωή, ιστορία, κουλτούρα και πολιτική να κοιτάνε όλες τους με δυσκολία το σκοτάδι που έχει απλώθεί σε κάθε σπιθαμή της μεταπολεμικής ύπαρξής τους, της μετα-ΕΕ ύπαρξής τους, της μετα-Ευρώ ύπαρξής τους.

Ακούγεται περίεργο ίσως, αλλά, η προσεκτική ματιά μας στην άλλη σκοτεινή σελίδα της μοντέρνας ιστορίας του Παρισιού όπως εκτυλίχθηκε στις 17.10.1961 μπορεί να ρίξει λίγο ταπεινό φως στο τωρινό σκοτάδι που απλώνεται σε μια πόλη και σε μια ήπειρο που πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί και πάλι να κοιτά κατάματα και ειλικρινά τις δικές της σκοτεινές φασιστικές πινελιές που έδωσαν εξίσου άπειρες αποχρώσεις του κόκκινου του νεκρού ανθρώπινου αίματος όπως αυτές με τις οποίες μάτωσαν οι φανατικοί ισλαμοφασίστες του ISIS την πόλη που όλοι αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε.

Paris robert fisk

Ο Ρόμπερτ Φισκ.

Όπως ανέφερε σε σχετικό του άρθρο ο παλαίμαχος ανταποκριτής του Ιντιπέντεντ στην Μέση Ανατολή Ρόμπερτ Φίσκ: <<Ο Ομάρ Ισμαήλ Μοσταφάη, ένας από τους καμικάζι δολοφόνους στο Παρίσι είχε Αλγερινή καταγωγή. Όπως και οι Σαίντ και Σερίφ Κουάτσι, οι αδερφοί που δολοφόνησαν τους δημοσιογράφους του Charlie Hebdo. Όλοι αυτοί προέρχονταν από την αλγερινή κοινότητα της Γαλλίας που αριθμεί 5.000.000, για πολλούς από τους οποίους ο πόλεμος στην Αλγερία δεν τελείωσε ποτέ και οι οποίοι ζούν σήμερα στα γκέτο του Σεντ Ντενίς και σε άλλα Αλγερινά banlieues του Παρισιού. Και παρ’ όλα αυτά ο τόπος προέλευσης των δολοφόνων της 13ης Νοεμβρίου – και η ιστορία του έθνους από το οποίο ήρθαν οι γονείς τους- έχει ως επί το πλείστον παραγραφεί από την αφήγηση των φρικιαστικών γεγονότων της Παρασκευής>>.

Η ευρωπαϊκή μνήμη, η πραγματική ευρωπαϊκή μνήμη θυμάται, σκέφτεται, επιχειρηματολογεί και αμφισβητεί. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ύπαρξης της. Ή, καλύτερα, ιδιαίτερα τότε.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s